• dec '14 19 15:07

    Kerstsurvival

    Geschreven door : Ingrid Vossen - reactie(s) : 0


De donkere dagen voor kerst hebben hun charme. In de aanloop naar het feest van harmonie en saamhorigheid, moet je wel uitkijken dat de stress niet toeslaat. Toen ik nog een jonge, vrije meid was, kon ik zomaar besluiten om de kerst in m’n eentje door te brengen met wat flessen wijn en wat hapjes.
Alles kon, niets hoefde. In enigszins beschonken toestand deed ik toen een keer mee aan een radiospelletje op Jazz Radio. Ineens was ik live in de uitzending en moest een Limburgs accent imiteren. Het ging me zo goed af dat ik een cd van Van Morrison won. Tegenwoordig, als alleenstaande moeder van twee kinderen is dat geen optie meer. Je kunt moeilijk al lallend vanaf de bank roepen ‘schuif maar een pizza in de oven jongens’. Het is in deze periode een hele kunst om alle (kerst)ballen in de lucht te houden.

Kerstboom
Na pakjesavond duurt het bij ons nog geen etmaal voordat het onderwerp ‘kerstboom’ ter sprake wordt gebracht. ‘Mamma, gaan we vanmiddag een kerstboom kopen?‘ In het voorjaar hebben we onze oude vertrouwde plafondhoge kunstboom naar de kringloop gebracht. We zijn namelijk verhuisd van onze voormalige stadsvilla naar een ‘normale’ eengezinswoning, waar de boom duidelijk niet meer paste. Ik dacht me er dit jaar, dankbaar verwijzend naar onze financiële situatie, makkelijk vanaf te kunnen maken met een miniboompje in een pot, maar hier trapten de kinderen niet in. Daar konden we onze ballen en slingers toch niet in kwijt? Tja, dat was misschien toch wel tè lullig. Dan maar even bij de Gamma kijken voor een alternatief. Een echte blauwspar, misschien was dat wel wat. Een lekkere dennengeur door je huis. Maar zo’n onhandelbaar ding moet natuurlijk nog in een standaard gepropt worden en dient later weer op ordentelijke wijze afgevoerd worden. Nee dus. Een kunstkerstboom is over de jaren heen toch voordeliger en makkelijker. De verkoper toonde ons allerlei exemplaren, in verschillende maten, al of niet besneeuwd, tussen de 50 en 150 euro. Mijn oog viel op drie schattige versierde demobomen die een stuk vriendelijker geprijsd was. Deze waren helaas uitverkocht. Maar een ander filiaal had nog net één exemplaar. Dat kon geen toeval zijn, die was voor ons bestemd. Op weg naar m’n eerste pré-kerstborrel met één van m’n opdrachtgevers kon ik die mooi even scoren. Er ging ook nog ‘keuzekorting’ af. Zo kon ik er nog een leuke piek bij kopen. Het opzetten van dit boompje bleek heel simpel, drie delen in elkaar schuiven en de takken luchtig uit elkaar trekken. Heel wat anders dan de oude boom met zo’n 80 inhangtakken van verschillende maten die na het kerstseizoen aangestampt in twee grote lades ongeveer de halve garage in beslag namen. De lichtjesslinger van 1001 lichtjes (waarvan het contact altijd ergens onderbroken werd zodat de helft het niet deed) was natuurlijk te groot voor onze nieuwe boom. Maar de lampjes die we onlangs hebben gekregen van onze nieuwe buurvrouw, pasten precies. Het staat eigenlijk een stuk knusser, zo’n klein schattig boompje. Wat een onvermoede voordelen als je moet inkrimpen! 

Kerst-cd
De kerstsfeer in huis dient natuurlijk ondersteund te worden met passende muziek waar je mentaal in weg kunt zakken. We hadden verschillende kerstcd’s maar de één was voor de kinderen te oubollig, die van Mahalia Jackson te diep gospelachtig, en Christmas in Cuba was het ook niet helemaal. En die leuke cd met Pearl Jozefzoon, die we in Hilversum een keer van christelijke jongeren op straat cadeau hadden gekregen, was na de verhuizing onvindbaar.
De reclamefolders boden uitkomst. Bij V&D hadden ze de ultieme 5-cdbox van Christmas Hits uit alle tijdperken. Met Airmiles ook nog voor de helft van de prijs! Dan zit je toch snor voor de komende 50 kerstmissen.


Kerstdiner
Ouders met schoolgaande kinderen kennen de jaarlijkse hoogtepunten ‘kerstdiner’ en ‘kerstgala’, of varianten daarop. Na jarenlange ervaring met het kerstdiner maak ik me niet meer al te sappel. Oh ja, even dat plastic bord uit de schuur halen, bestek en beker in de tas proppen. De eerste keer laat je je nog verleiden tot het maken van culinaire hoogstandjes. Totdat je iedere keer driekwart van het gemaakte weer mee naar huis krijgt. De kinderen zijn na enkele hapjes van een paar gerechten en wat slokken chocomel wel verzadigd. Op de school waar mijn zoon nu zijn laatste kerstdiner zal hebben, geldt het beleid ‘pak maar waar je zin in hebt’, een hapje nasi, een poffertje, een stukje cake, een hapje chocolademousse. Om de schade voor de ingewanden beperkt te houden, duurt het evenement ongeveer een uur. Een slok jus d’orange kan dan alsnog fataal zijn en ervoor zorgen dat het genuttigde er tijdens de maaltijd alweer uitkomt.

Kerstgala
Op de middelbare school van m’n dochter, wordt een heus gala gehouden dat tot middernacht duurt. Dit jaar is de dresscode rood en wit. Ik opper dat ze dat ivoorkleurige jurkje van vorig jaar wel weer een keer aan kan. ‘Neee, mam, je begrijpt het niet. Het moet rood zijn met eventueel witte details’. Oké, er moet dus gewinkeld worden. Voor zo’n gelegenheid wordt natuurlijk niets aan het toeval overgelaten, dat begrijp ik ook wel. Na school snel naar de stad, koortsachtig de rekken van de kledingwinkels screenend op de kleur rood. Een Hindoestaans winkeltje heeft de juiste rode jurk die als gegoten zit. Die is in the pocket. Nu het item schoenen. De zilveren pumps van vorig jaar passen natuurlijk niet bij de goudkleurige details van de jurk, dus op zoek naar neutrale zwarte pumps. Als we deze gevonden hebben, moeten er ook nog sieraden bij. Snel de V&D ingedoken. ‘Ga jij die kerst-cd maar scoren mamma, dan kijk ik bij de sieraden’. Ze kan niets vinden zo snel. Nu moeten we toch echt naar huis, er moet ook nog gegeten worden en huiswerk gemaakt. De volgende dag weet ze haar broer te charteren om haar te vergezellen op het vervolg van de sieradenzoektocht. Missie geslaagd. Alles in huis.
Dan breekt D-day aan.
Diep doorademend begin ik aan deze logistieke uitdaging. ’s Middags maar vast beginnen met koken. Daar gaat de bel. Toch niet weer een collecte voor de zwerfkattenopvang of een krantenjongen! Nee, een bezorger met een groot boeket, voor mij. Van één van m’n opdrachtgevers als dank voor de bewezen diensten in het afgelopen jaar. Dat is attent. Het maakt het weer een beetje goed dat ik niet naar hun kerstborrel kan, die traditioneel ook altijd op D-day wordt gehouden. Zoonlief trekt zijn overhemd en gilet aan en stylet zijn haar in een strakke kerstkuif. ‘Mam, we moeten gaan.’ Ik jaag de stamper even snel door de aardappels, grijp de pakken drinken en dan rijden we door een aardedonker Almere Poort naar school. Er is intussen een soort orkaan opgestoken. Met de tas horizontaal achter ons aan wapperend, bereiken we heelhuids het klaslokaal dat voor de gelegenheid is omgetoverd tot zwaar romantisch decor voor het laatste kerstmaal van groep 8. ‘Wegwezen’, wordt mij te kennen gegeven. ‘Eet smakelijk’, hoor ik mezelf nog roepen. De ouders hebben dan de keuze: óf even snel op en neer naar huis óf met een glaasje glühwein ontspannen bijpraten met andere ouders. Met een middelbare schoolkind thuis, vervalt deze laatste optie. Dus ik sluit aan in de file van wegrijdende ouders. Eten met dochterlief die daarna haren en make-up verder moet perfectioneren. ‘Mam, is m’n eyeliner niet te dik zo?’ Ja, eigenlijk wel ietsje, maar wegvegen zal het niet mooier maken dus kom, laten we gaan. Oh nee, nog even je broer ophalen natuurlijk. Dan is het tijd voor de diva om voorzichtig schrijdend op haar pumps de auto in te stappen. Ik mag meelopen tot de entree van de school. Daar moet namelijk de schoolpas getoond worden. Op het moment dat deze weer in mijn handen is gedrukt, word ik geacht meteen rechtsomkeert te maken. Dat luistert heel nauw. Liever niet meer omkijken ook. Oh ja, nog even tanken want de benzinemeter is met al die ritjes in het rood beland. Dan thuis geduldig wachten tot middernacht. Met zoonlief de finale van Maestro kijken onder het genot van een Tony Chocolonyreepje. Op Facebook even babbelen met ‘lotgenoten’ en een Wordfeudje leggen. Dan is het moment daar. Assepoester mag weer opgehaald worden. Strompelend komt ze naar buiten. Het was een geweldig feest, nog 10.000 keer leuker dan vorig jaar, verzekert ze me. Mooi, het is het allemaal waard geweest.

The morning after zijn er aangepaste aanvangstijden op school. Gelukkig, toch een beetje uitslapen en dan gezellig wentelteefjes bakken. Onverwacht snel is het dan ineens half tien. Dochterlief kan niet echt lopen en het weer is ook niet gezellig, dus die brengen we ook even naar school. Oh ja, of ze wat geld kan meenemen voor een pak Pampers, ze doen een actie voor het Voedselloket Almere. ‘Natuurlijk schat, schiet het maar even voor’. Eenmaal in de auto blijkt zoonlief zijn tas vergeten. Maakt niets uit, dan rijden we nog even langs huis. Dan in doortastend tempo door naar Poort. We kunnen nog net de Hogering oversteken voordat het stoplicht op rood gaat. Ai, het kruispunt blijkt behoorlijk onder water te staan. Al aquaplanend komen we toch heelhuids aan de overkant. Het lijkt wel een actiefilm! Zoonlief is slechts twee minuten te laat. Ze hoeven vandaag alleen maar te loungen. De uitdagingen zijn zo goed als doorstaan en iedereen is tevreden. Zo meteen nog even een maaltijd voorbereiden die de kinderen vanavond met de oppas kunnen nuttigen. Als jullie het niet erg vinden stapt mamma dan straks in de auto, om het allemaal even los te laten en zich over te geven aan de zorgen van haar vriendje.

Alvast fijne en ontspannen Kerst iedereen!